Wysoka roślina marihuany może wyglądać imponująco, ale sama wysokość nie świadczy jeszcze ani o dobrej kondycji, ani o potencjale plonowania. W praktyce znacznie ważniejsze są proporcje całej rośliny: długość międzywęźli, liczba węzłów, sposób rozgałęziania, grubość łodygi oraz to, jak światło dociera do poszczególnych części korony.
Problem zaczyna się wtedy, gdy konopie nie tylko rosną wysoko, ale również zaczynają nadmiernie się wyciągać. W środowisku growerów zjawisko to najczęściej określa się jako stretching lub po prostu stretch.
Roślina może wtedy tworzyć długie odcinki łodygi pomiędzy kolejnymi piętrami liści, stawać się smukła, niestabilna i coraz mocniej kierować wzrost ku górze.
Nie zawsze jednak oznacza to błąd. Część odmian posiada naturalną predyspozycję do wysokiego wzrostu, dlatego najważniejsze jest rozróżnienie pomiędzy rośliną wysoką z natury a rośliną nadmiernie wyciągniętą pod wpływem środowiska.
Czy wysoka marihuana zawsze jest problemem?
Nie.
Niektóre genotypy Cannabis sativa z natury wytwarzają długie pędy, większe odstępy pomiędzy węzłami i rozbudowaną pionową strukturę.
Inne pozostają zwarte, krzaczaste i rozwijają silne pędy boczne.
Dlatego sama wysokość nie wystarcza do oceny rośliny.
Znacznie więcej mówi jej architektura.
Przykładowo roślina o wysokości 150 cm może mieć grubą łodygę, dużą liczbę węzłów i silne rozgałęzienia. Inny okaz o tej samej wysokości może być cienki, posiadać niewiele pięter i bardzo długie międzywęźla.
Obie rośliny są wysokie, ale biologicznie wyglądają zupełnie inaczej.
Czym jest stretching marihuany?
Stretching oznacza intensywne wydłużanie pędów.
Jest to naturalna reakcja rośliny, która w określonych warunkach inwestuje więcej zasobów w wzrost pionowy.
W naturze taka strategia może być bardzo korzystna. Konopie rosnące wśród innych roślin konkurują o dostęp do światła. Jeżeli znajdują się w cieniu, szybsze wydłużenie łodygi może pomóc im znaleźć się ponad konkurencją.
Ten sam mechanizm występuje również w warunkach kontrolowanych.
Roślina nie „wie”, że znajduje się pod lampą czy w pomieszczeniu. Reaguje wyłącznie na docierające do niej bodźce.
Najczęstsze objawy nadmiernego wyciągania konopi
Najbardziej charakterystycznym sygnałem są wydłużone międzywęźla.
Międzywęźle to część łodygi znajdująca się pomiędzy kolejnymi węzłami, czyli miejscami, z których wyrastają liście i pędy.
Przy nadmiernym stretchingu można zauważyć:
- bardzo duże odstępy pomiędzy kolejnymi piętrami,
- cienką łodygę w stosunku do wysokości,
- małą liczbę rozgałęzień,
- wyraźne kierowanie pędu ku źródłu światła,
- luźną, mało zwartą koronę,
- słabszą stabilność mechaniczną.
Trzeba jednak pamiętać, że część tych cech może być uwarunkowana genetycznie.
Dlaczego marihuana rośnie wysoka i chuda?
Najczęściej jest to rezultat współdziałania kilku czynników.
Do najważniejszych należą:
genetyka, światło, czas wzrostu, temperatura, zagęszczenie roślin oraz faza rozwojowa.
Błędem byłoby więc sprowadzanie problemu wyłącznie do jednego parametru.
Niedobór światła jako przyczyna stretchingu
Jednym z najbardziej oczywistych powodów wydłużania pędów jest zbyt mała ilość światła.
Jeżeli roślina otrzymuje niewystarczającą ilość promieniowania, może zwiększyć wzrost pionowy.
Z biologicznego punktu widzenia jest to forma poszukiwania lepiej oświetlonego miejsca.
Zamiast tworzyć zwartą strukturę, roślina wydłuża łodygę i zwiększa odległość pomiędzy kolejnymi węzłami.
Dlatego wysoka i cienka roślina może być sygnałem, że jej reakcja morfologiczna została uruchomiona przez warunki świetlne.
Liczy się nie tylko ilość światła, ale również jego widmo
Konopie reagują nie tylko na natężenie promieniowania.
Istotne jest również jego spektrum.
Rośliny posiadają fotoreceptory pozwalające im interpretować skład światła. Szczególne znaczenie mają relacje pomiędzy światłem czerwonym i daleką czerwienią.
Zmiana tych proporcji może oznaczać dla rośliny, że znajduje się w cieniu innych liści.
Uruchamiana jest wtedy tzw. reakcja unikania cienia – shade avoidance response.
Jedną z jej konsekwencji może być właśnie silniejsze wydłużanie pędów.
Dlaczego konopie reagują na cień wzrostem w górę?
W naturalnym środowisku jest to korzystna strategia.
Jeżeli inne rośliny znajdują się powyżej, wygrywa ten osobnik, który szybciej wyniesie liście w stronę intensywniejszego światła.
Z tego powodu Cannabis sativa posiada bardzo dużą plastyczność wzrostową.
Ta sama zdolność, która pomaga roślinie w naturze, w ograniczonej przestrzeni może doprowadzić do powstania bardzo wysokiego, smukłego egzemplarza.
Genetyka a wysokość roślin marihuany
Genotyp jest jednym z najważniejszych czynników decydujących o wysokości.
Poszczególne odmiany różnią się między sobą pod względem:
- długości międzywęźli,
- tempa wzrostu,
- końcowej wysokości,
- liczby bocznych rozgałęzień,
- kąta wzrostu pędów,
- siły dominacji wierzchołkowej.
Dlatego określenie „moja marihuana jest za wysoka” zawsze powinno być rozpatrywane w odniesieniu do konkretnej genetyki.
Roślina, która w jednym przypadku wygląda na nadmiernie wyciągniętą, w innym może prezentować zupełnie typową architekturę.
Sativa, indica i wysokość roślin – zbyt duże uproszczenie
Tradycyjnie przyjmuje się, że odmiany określane jako sativa są wyższe i luźniej zbudowane, natomiast indica niższe i bardziej zwarte.
Jest w tym pewna prawidłowość historyczna, ale współczesne odmiany to zazwyczaj wielopokoleniowe hybrydy.
Dlatego podział indica–sativa nie zawsze pozwala dokładnie przewidzieć końcową wysokość.
Znacznie bardziej miarodajna jest charakterystyka konkretnej odmiany i zachowanie jej fenotypów.
Dlaczego dwie rośliny tej samej odmiany mogą mieć różną wysokość?
Jeżeli rośliny zostały wyprowadzone z nasion, zmienność fenotypowa jest zjawiskiem normalnym.
Nawet w obrębie jednej odmiany mogą pojawić się osobniki różniące się:
- wysokością,
- długością międzywęźli,
- wielkością liści,
- szybkością rozwoju,
- stopniem rozgałęzienia.
Ostateczny wygląd jest bowiem wynikiem zależności:
genotyp × środowisko.
Oznacza to, że genetyka wyznacza zakres możliwości, natomiast środowisko wpływa na to, które z nich zostaną faktycznie ujawnione.
Faza wegetatywna a końcowa wysokość
Czas wzrostu wegetatywnego ma bardzo duże znaczenie.
Roślina fotoperiodyczna pozostająca w warunkach sprzyjających wegetacji może dalej tworzyć:
- kolejne węzły,
- nowe liście,
- pędy boczne,
- coraz większy system korzeniowy.
Im dłużej trwa ten etap, tym większa staje się cała roślina.
Dlatego wysokość konopi jest częściowo funkcją czasu.
Stretch podczas przejścia do kwitnienia
W środowisku growerów szczególnie często mówi się o tzw. flowering stretch.
Oznacza on gwałtowne wydłużanie pędów obserwowane w okresie związanym z przejściem z fazy wegetatywnej do generatywnej.
Skala tego zjawiska zależy bardzo mocno od genetyki.
Niektóre odmiany zwiększają wysokość stosunkowo niewiele.
Inne mogą w krótkim czasie stać się znacznie większe.
Dlatego twierdzenie, że każda marihuana „podwaja wysokość po przełączeniu na kwitnienie”, jest zbyt dużym uproszczeniem.
Dlaczego zbyt wysoka roślina może być mniej efektywna?
Wysoka roślina tworzy duży pionowy gradient światła.
Górna część korony znajduje się najbliżej źródła promieniowania i otrzymuje jego największą ilość.
Im głębiej w koronę, tym intensywność spada.
Górne liście pochłaniają część promieniowania i jednocześnie zacieniają dolne partie.
W rezultacie różne części tej samej rośliny mogą funkcjonować w zupełnie odmiennych warunkach.
Właśnie dlatego tak duże znaczenie ma nie tylko wysokość, ale przede wszystkim kształt całej korony.
Trening marihuany jako zmiana architektury rośliny
W odpowiedzi na naturalną tendencję konopi do wzrostu pionowego powstało wiele technik określanych jako trening roślin.
Ich wspólnym mianownikiem jest zmiana naturalnego sposobu rozwoju pędów.
Trening może wpływać na:
- dominację głównego wierzchołka,
- kierunek wzrostu pędów,
- rozgałęzienie,
- wysokość korony,
- rozmieszczenie liści i zakończeń pędów.
Najpopularniejszy podział obejmuje LST i HST.
LST – Low Stress Training
LST oznacza trening niskiego stresu.
Koncepcja polega na zmianie kierunku wzrostu pędów bez ich intensywnego uszkadzania.
Najważniejsze z biologicznego punktu widzenia jest to, że zmiana położenia głównego pędu wpływa na dominację wierzchołkową oraz reakcję grawitropową.
Roślina zaczyna inaczej rozkładać wzrost pomiędzy poszczególne części.
Zamiast koncentrować się wyłącznie na jednym pionowym wierzchołku, może rozwijać większą liczbę zakończeń pędów na zbliżonym poziomie.
Dlaczego LST zmienia kształt rośliny?
Konopie reagują na położenie względem grawitacji.
Jeżeli główny pęd przestaje być najwyższym punktem rośliny, zmienia się również zachowanie pąków bocznych.
Część z nich zaczyna rozwijać się silniej.
W efekcie pionowa struktura może zostać przekształcona w szerszą koronę.
To dobry przykład wykorzystania naturalnej plastyczności Cannabis sativa bez usuwania dużej ilości tkanki.
HST – High Stress Training
HST oznacza trening wysokiego stresu.
W przeciwieństwie do LST obejmuje metody, w których roślina zostaje wyraźniej uszkodzona lub część jej tkanek zostaje usunięta.
Po takim zabiegu konopie uruchamiają mechanizmy regeneracyjne.
Do najpopularniejszych technik HST należą:
topping, supercropping oraz niektóre elementy bardziej złożonych metod, takich jak mainlining.
Topping – przerwanie dominacji wierzchołkowej
Topping jest jedną z najbardziej znanych metod formowania Cannabis.
Jego najważniejszym efektem biologicznym jest przerwanie dominacji głównego wierzchołka.
W normalnych warunkach aktywnie rosnący szczyt wpływa hormonalnie na rozwój pąków bocznych.
Kluczową rolę w tym procesie odgrywają auksyny.
Po usunięciu dominującego wierzchołka układ hormonalny rośliny zmienia się, a pąki boczne mogą zacząć rozwijać się intensywniej.
W rezultacie zamiast jednej dominującej osi powstaje bardziej rozgałęziona struktura.
Topping a wysokość marihuany
Topping jest bezpośrednio związany z architekturą rośliny.
Przed ingerencją znaczna część wzrostu może być skoncentrowana na osi głównej.
Po zmianie dominacji rozwój zostaje w większym stopniu rozłożony na pędy boczne.
Zmienia się więc proporcja pomiędzy wysokością i szerokością korony.
FIM – odmiana toppingu czy osobna metoda?
FIM lub FIMming jest techniką spokrewnioną z toppingiem.
Obie metody ingerują w obszar wierzchołkowy, ale FIM zakłada inną formę częściowego naruszenia młodego wzrostu.
Może to prowadzić do bardziej nieregularnej reakcji merystemów i powstawania kilku nowych zakończeń.
Warto jednak zaznaczyć, że naukowe dane dotyczące FIM są znacznie skromniejsze niż ogólna wiedza o dominacji wierzchołkowej i przycinaniu roślin.
Dlatego wiele precyzyjnych twierdzeń spotykanych w poradnikach pochodzi przede wszystkim z praktyki growerów.
ScrOG – Screen of Green
ScrOG oznacza Screen of Green.
Jest to sposób organizowania korony roślin przy pomocy poziomej konstrukcji, najczęściej przypominającej siatkę.
Najważniejszym efektem jest spłaszczenie struktury roślinnej.
Zamiast jednej wysokiej osi i szeregu niższych pędów powstaje układ, w którym wiele wierzchołków znajduje się na podobnym poziomie.
Z punktu widzenia fizyki światła ma to duże znaczenie.
Im bardziej zróżnicowana jest wysokość korony, tym większe różnice w ilości światła docierającego do poszczególnych części rośliny.
ScrOG jest więc w dużej mierze metodą zarządzania geometrią korony.
LST a ScrOG – czym się różnią?
LST jest przede wszystkim techniką zmiany kierunku wzrostu konkretnych pędów.
ScrOG odnosi się do organizacji całej korony względem poziomej powierzchni.
Obie metody mogą prowadzić do podobnego efektu wizualnego, ale opierają się na trochę innej koncepcji.
SOG – Sea of Green
SOG, czyli Sea of Green, jest często mylone ze ScrOG.
To jednak dwie różne koncepcje.
ScrOG koncentruje się na rozmieszczeniu pędów.
SOG odnosi się przede wszystkim do sposobu organizacji większej liczby niewielkich roślin tworzących jednolitą powierzchnię.
Dlatego SOG jest bardziej systemem organizacji przestrzeni niż klasycznym treningiem jednej rośliny.
Supercropping – odpowiedź konopi na uszkodzenie mechaniczne
Supercropping należy do technik HST.
Jego idea związana jest z wykorzystaniem zdolności Cannabis sativa do regeneracji po mechanicznym uszkodzeniu pędu.
Roślina reaguje na taki stres przebudową tkanek.
W miejscu urazu może powstać charakterystyczne zgrubienie związane z procesami regeneracyjnymi.
Równocześnie zmienia się geometria całej gałęzi.
Z biologicznego punktu widzenia supercropping łączy więc dwa procesy:
reakcję na stres mechaniczny oraz zmianę architektury rośliny.
Mainlining i manifolding
Mainlining jest jedną z najbardziej rozbudowanych metod formowania konopi.
Koncepcja polega na tworzeniu bardziej symetrycznej struktury pędów.
Łączy kilka zjawisk:
- przerwanie dominacji wierzchołkowej,
- rozwój pąków bocznych,
- formowanie głównych osi,
- kontrolę rozgałęzienia.
Termin manifolding jest często używany bardzo podobnie.
W różnych źródłach definicje nieznacznie się różnią, dlatego oba określenia najlepiej traktować jako blisko spokrewnione systemy tworzenia uporządkowanej architektury rośliny.
Lollipopping
Lollipopping koncentruje się na dolnej części korony.
Jego nazwa pochodzi od charakterystycznego wyglądu rośliny, której dolne fragmenty pędów pozostają stosunkowo odsłonięte, natomiast większa część masy liściowej i kwiatowej znajduje się wyżej.
Biologiczne uzasadnienie związane jest z pionowym gradientem światła.
Dolne partie gęstej rośliny mogą otrzymywać znacznie mniej promieniowania niż jej wierzchołek.
Lollipopping jest więc bardziej formą zarządzania rozmieszczeniem biomasy niż klasyczną techniką zmiany kierunku wzrostu.
Defoliacja marihuany
Defoliacja oznacza usuwanie części liści.
Jest jednocześnie jedną z najbardziej dyskutowanych technik.
Zwolennicy wskazują, że ograniczenie bardzo gęstej masy liściowej może poprawić dostęp światła i przepływ powietrza wewnątrz korony.
Z drugiej strony liście są podstawowymi organami fotosyntetycznymi.
Ich usunięcie zmniejsza powierzchnię przechwytującą promieniowanie.
Dlatego twierdzenie, że „usunięcie liści automatycznie przekieruje energię do kwiatów”, jest zbyt dużym uproszczeniem.
Trening marihuany a światło
Znaczna część technik treningowych ma jeden wspólny mianownik:
zmienia sposób, w jaki światło dociera do korony.
Trening nie tworzy dodatkowej energii.
Podstawowym źródłem energii pozostaje promieniowanie wykorzystywane w fotosyntezie.
Można natomiast zmienić układ rośliny w taki sposób, aby więcej jej części znajdowało się w podobnych warunkach świetlnych.
Dlatego nowoczesne spojrzenie na trening konopi powinno uwzględniać nie tylko cięcie czy wyginanie pędów, lecz przede wszystkim zarządzanie trójwymiarową architekturą rośliny.
Dlaczego płaska korona może być korzystniejsza od bardzo wysokiej?
Światło traci intensywność wraz z przemieszczaniem się w głąb gęstej korony.
Jeżeli jedna roślina ma bardzo duże różnice wysokości pomiędzy poszczególnymi pędami, część znajduje się znacznie bliżej źródła światła niż pozostałe.
W bardziej wyrównanej koronie różnice te są mniejsze.
Właśnie dlatego wiele metod treningowych zmierza w kierunku stworzenia struktury szerokiej i relatywnie płaskiej, zamiast jednej bardzo wysokiej osi.
Trening a dominacja wierzchołkowa
Dominacja wierzchołkowa jest jednym z najważniejszych pojęć pozwalających zrozumieć trening roślin.
Główny wierzchołek wpływa na aktywność niżej położonych pąków.
Jeżeli zmieni się jego położenie lub zostanie usunięty, zmienia się również sposób rozwoju pozostałych pędów.
To dlatego tak różne metody jak LST i topping mogą prowadzić do podobnego rezultatu – zwiększenia roli bocznych rozgałęzień.
Mechanizm działania jest jednak inny.
W LST dominacja jest osłabiana głównie przez zmianę geometrii pędu.
W toppingu dominujący wierzchołek zostaje całkowicie wyłączony z dalszego wzrostu.
Trening automatycznie kwitnących odmian marihuany
Odmiany autoflowering różnią się od klasycznych odmian fotoperiodycznych sposobem regulacji kwitnienia.
Ich przechodzenie do kolejnych etapów rozwoju jest w dużej mierze powiązane z wiekiem rośliny.
Ma to znaczenie w kontekście regeneracji po stresie.
Roślina fotoperiodyczna może pozostawać w fazie wegetatywnej przez długi czas.
Automat posiada znacznie bardziej ograniczone ramy czasowe rozwoju.
Dlatego w przypadku odmian autoflowering często większe zainteresowanie budzą techniki niskostresowe.
Nie oznacza to jednak, że wszystkie automaty są delikatne lub niewielkie. Współczesne genetyki tego typu są bardzo zróżnicowane.
Czy trening zawsze zmniejsza wysokość konopi?
Nie zawsze.
Efekt zależy od metody oraz reakcji konkretnej rośliny.
Techniki zmieniające dominację wierzchołkową zazwyczaj wpływają na proporcję pomiędzy wysokością i szerokością.
Nie oznacza to jednak, że roślina przestaje rosnąć.
Po prostu jej wzrost zostaje rozłożony pomiędzy większą liczbę osi.
Czy trening konopi zawsze zwiększa plon?
To jedno z najczęściej zadawanych pytań.
Nie można udzielić odpowiedzi „tak” w odniesieniu do każdej odmiany i każdej sytuacji.
Trening zmienia morfologię oraz rozmieszczenie części rośliny.
Może również zmieniać dostęp światła.
To, czy ostatecznie przekłada się to na produktywność, zależy od:
- genetyki,
- intensywności światła,
- całkowitej powierzchni korony,
- warunków środowiskowych,
- poziomu stresu,
- zdolności konkretnego fenotypu do regeneracji.
Dlatego internetowe zapewnienia, że jedna technika „zawsze zwiększa plon o określony procent”, należy traktować ostrożnie.
Zbyt wysoka marihuana a mikroklimat
Wysokość wpływa nie tylko na światło.
Duża i gęsta roślina zmienia również mikroklimat wokół własnych liści.
Transpiracja prowadzi do uwalniania pary wodnej.
Jeżeli korona jest bardzo gęsta, ruch powietrza pomiędzy poszczególnymi jej częściami może być ograniczony.
W rezultacie temperatura i wilgotność w środku rośliny mogą różnić się od wartości mierzonych poza koroną.
Dlatego architektura rośliny wpływa jednocześnie na:
światło, wilgotność, temperaturę i cyrkulację powietrza.
Dlaczego nadmiernie wysoka roślina może być niestabilna?
Im większa wysokość, tym większe znaczenie ma mechaniczna wytrzymałość łodygi.
Szczególnie niekorzystna jest kombinacja:
wysokiej rośliny, długich międzywęźli i cienkiej łodygi.
Taki egzemplarz ma wyżej położony środek ciężkości, a jego pędy są bardziej podatne na uginanie.
Z tego powodu wysokość nigdy nie powinna być oceniana w oderwaniu od średnicy łodygi i sposobu rozmieszczenia całej masy roślinnej.
Jak rozpoznać, czy roślina jest naturalnie wysoka, czy nadmiernie wyciągnięta?
Najlepiej zwrócić uwagę na kilka cech jednocześnie.
Naturalnie wysoki fenotyp może mieć:
- mocną łodygę,
- dużą liczbę węzłów,
- silne rozgałęzienia,
- proporcjonalną budowę.
Roślina nadmiernie wyciągnięta częściej wykazuje:
- bardzo długie międzywęźla,
- cienką łodygę,
- mało rozbudowaną koronę,
- niewielką liczbę węzłów w stosunku do wysokości.
To rozróżnienie jest znacznie bardziej użyteczne niż samo mierzenie wysokości.
FAQ – wysokie rośliny i trening marihuany
Dlaczego marihuana wyciąga się w górę?
Może być to naturalna cecha genetyczna albo reakcja na środowisko. Szczególnie ważne są intensywność i widmo światła, czas wzrostu, temperatura oraz konkurencja pomiędzy roślinami.
Co oznaczają długie międzywęźla?
Długie międzywęźla mogą świadczyć o predyspozycji genetycznej albo reakcji rośliny na warunki świetlne.
Co oznacza LST?
LST to Low Stress Training, czyli trening niskiego stresu. Opiera się na zmianie kierunku wzrostu pędów bez ich intensywnego uszkadzania.
Co oznacza HST?
HST to High Stress Training. Do tej grupy zalicza się techniki powodujące większą ingerencję w tkanki rośliny.
Czym jest topping?
Topping wiąże się z przerwaniem dominacji głównego wierzchołka, co zmienia sposób rozwoju pędów bocznych.
Czym różni się FIM od toppingu?
FIM jest częściową ingerencją w młody wierzchołek, natomiast klasyczny topping oznacza wyraźne usunięcie dominującego punktu wzrostu.
Co oznacza ScrOG?
ScrOG to Screen of Green – system organizowania pędów w bardziej płaskiej koronie.
Czym różni się ScrOG od SOG?
ScrOG dotyczy przede wszystkim organizacji pędów, natomiast SOG, czyli Sea of Green, koncentruje się na organizacji większej liczby mniejszych roślin.
Co to jest supercropping?
Jest to technika HST wykorzystująca reakcję rośliny na uszkodzenie mechaniczne i zmianę położenia pędu.
Co oznacza mainlining?
Mainlining jest złożonym systemem formowania symetrycznej architektury rośliny poprzez zmianę dominacji wierzchołkowej i rozwój kilku głównych osi.
Czy wysoka marihuana daje większy plon?
Nie ma bezpośredniej zależności pomiędzy wysokością a plonowaniem. Znacznie większe znaczenie mają powierzchnia korony, liczba pędów, dostęp światła oraz ogólna kondycja rośliny.
Czy automaty są zawsze niskie?
Nie. Automatyczne kwitnienie opisuje sposób regulacji fazy generatywnej, a nie konkretną wysokość. Współczesne odmiany autoflowering mogą bardzo różnić się wielkością.
Czy sativa zawsze będzie wysoka?
Nie. Jest to historyczne uproszczenie. Współczesne hybrydy posiadają bardzo złożone pochodzenie genetyczne i sama etykieta „sativa” nie pozwala dokładnie przewidzieć morfologii.
Podsumowanie – wysokość i trening konopi to przede wszystkim kwestia architektury
Problem zbyt wysokich roślin marihuany jest znacznie bardziej złożony, niż mogłoby się wydawać.
Sama wysokość nie jest wadą.
Najważniejsze pytanie brzmi:
dlaczego roślina osiągnęła taką wysokość i jak wygląda jej architektura?
Wysoki wzrost może być naturalną cechą konkretnego genotypu, efektem długiej fazy wegetatywnej albo reakcją na warunki środowiskowe.
Szczególnie interesującym zjawiskiem jest stretching, czyli wydłużanie międzywęźli i pędów w odpowiedzi na bodźce świetlne oraz fazę rozwojową.
Techniki takie jak LST, topping, FIM, ScrOG, supercropping czy mainlining wykorzystują natomiast naturalną plastyczność Cannabis sativa do zmiany kształtu korony.
Ich wspólnym mianownikiem nie jest „magiczne zwiększanie plonów”, lecz modyfikowanie sposobu, w jaki roślina rozkłada wzrost w przestrzeni.
Właśnie dlatego najbardziej trafnym sposobem patrzenia na trening konopi jest traktowanie go jako zarządzania architekturą rośliny.
Konopie reagują na światło, grawitację, uszkodzenia i zmianę położenia pędów. Posiadają dominację wierzchołkową, potrafią aktywować boczne merystemy i regenerować uszkodzone tkanki.
LST, HST, topping czy ScrOG jedynie wykorzystują mechanizmy, które Cannabis sativa posiada naturalnie.
Ostateczny wygląd rośliny pozostaje natomiast rezultatem zależności pomiędzy genetyką, środowiskiem i sposobem, w jaki roślina reaguje na oba te czynniki.
